Pare che Papa Francesco parli piemontese. Speriamo che abbia pure il coraggio di sostenere la nostra lingua e valori. Questo mi farebbe piacere. Pare che conosca a memoria questa poesia sul carattere dei piemontesi in cui anch'io mi riconosco:
Ai Piemontèis ch’a travajo fòra d’Italia
Dricc e sincer, còsa ch’a son, a smìjo:
teste quadre, pols ferm e fidigh san:
a parlo pòch, ma a san còsa ch’a dìo:
bele ch’a marcio adasi, a van lontan.
Sarajè, murador e sternighin,
mineur e campagnin, saron e fré:
s’ai pias gargarisé quaich bota ‘d vin,
j’è gnun ch’ai bagna ‘l nas për travajè.
Gent ch’a mercanda nen temp e sudor:
- rassa nostran-a libera e testarda -
tut ël mond a conòss chi ch’a son lor
e, quand ch’a passo... tut ël mond ai goarda:
"Biond canavsan con j’euij color dël cel"
robust e fier parei dij sò castei.
Montagnard valdostan dai nerv d’assel,
mascc ëd Valsusa dur come ‘d martei.
Facie dle Langhe, robie d’alegrìa,
fërlingòtt dës-ciolà dij pian verssleis,
e bieleis trafigon pien d’energìa
che për conòssie ai va set ani e ‘n meis.
Gent ëd Coni, passienta e ‘n pò dasianta
ch’a l’ha le scarpe grosse e ‘l servel fin,
e gent monfrin-a che, parland a canta,
ch’a mossa, a fris, a beuj... come ‘l sò vin.
Tut ël Piemont ch’a va cerchesse ‘l pan,
tut ël Piemont con soa parlada fiera
che ‘nt le bataje dël travaj uman
a ten aota la front... e la bandiera.
O bionde ‘d gran, pianure dl’Argentin-a
“fazende” dël Brasil persse ‘n campagna
i sente mai passè n’ ”aria” monfrin-a
o ‘l ritornel d’una canson ‘d montagna?
Mine dla Fransa, mine dl’Alemagna
ch’ël fum a sercia ‘n gir parei ‘d na frangia,
vojaotre i peule dì s’as lo goadagna,
nòstr ovriè, col tòch ëd pan ch’a mangia.
Quaich vòta a torno e ij sòld vansà ‘d bon giust
ai rendo ‘n ciabotin o ‘n tòch ëd tera
e ‘nlora anlevo le soe fiëtte ‘d sust
e ij fiolastron ch’a l’han vinciù la goera.
Ma ‘l pù dle vòlte na stagion perduva
o na frev o ‘n maleur dël sò mëstè
a j’anciòda ‘nt na tomba patanuva
sperssa ‘nt un camposanto forestè.*
